بسم الله الرحمن الرحیم       تاریخ 63/4/1
سلام خدمت خانواده عزیزم و سلام بی پایان به همه دوستان عزیزم هر چند جوان خوبی برای شما نبودم ولی امیدوارم منو به بزرگی خودتان ببخشید هر چند همیشه مایۀ دردسر شما بودم ولی حتّی خود من هم روزگار خوشی نداشتم منظورم این است خواهشی که دارم اگر مردم به هیچ وجه گریه نکنید هیچ کس چون واقعن [واقعاً] از بدبختی راحت شدم وصیتم این است خانه بابابزرگ هر وسایلی که دارم بدهید به بچۀ من هر چه هم که میخواستین به من بدهید بدهید به او نگذارید مثل من بدبخت ببار آید نگذارید غم بی پدری گریبانگیر او شود خاله ام زندگی مرا برای او تعرف کند تا از زندگی تلخی که داشتم درس عبرتی برای او باشد و تجربۀ کامل این جامعه را بدست آورد او را به مدرسه بفرستید اگر می خواهید من در گور راحت باشم به او محبت کنید از مردن من هم ناراحت نشوید سرنوشت این بود از پدرم مادرم و همه همه می خواهم گناهانم را ببخشید من این وصیت نامه را روز جمعه 63/4/1 یعنی اول تابستان روز جمعه ساعت 10 صبح واقع در اتاق سید یوسف عزیزترین دوستم که تنها غمخوارم است می نویسم و به او تحویل می دهم که اگر دراین سربازی مردم او این وصیتم را به شما بدهد و آرزویی جز مردن ندارم در پایان از همه شما خواهش می کنم گاهی یادی از من کنید به پدرم بگویید خیلی دوستت دارم و عکسم را برابرم بزنید خواهش می کنم منو بغل قبر مادرم دفن کنید و این چند کلمه شعر را بر روی سنگ قبرم بنویسید   گر بی خبری در همه عالم خبری نیست             فریاد مکن داد مزن فریاد رسی نیست
دوستدار شما داریوش
نا گفته نماند از همه شما خواهش میکنم پس از مرگ من همسرم را اذیت نکنید و از همه شما انتظار دارم که ازبچۀ من مواظبت بکنید محرمانه