"بنام خداوند بخشنده مهربان"
وصیّت نامه 
صدای کاروانیان حسین را می شنوم ،و جایز نمیدانم اینجا بمانم و از قافلهو کاروان عقب بمانم... با ایمان و آگاهی بسوی جبهه می شتابم تا سهمی در نبرد اسلام علیه کفر داشته باشم باشد که روز قیامت در مقابل صدای حسین که هل من ناصر ینصرنی اش در میان بیابانهای سوزان پیچید جوابی گفته باشم...
پدر و مادرم: زحمات زیادی را برایم کشیدید و من نتوانستم در مقابل خدمتی برایتان بکنم امیدوارم مرا ببخشید.برایم گریه و زاری نکنید .مگر نمیدانید که شهید هیچ وقت نمی میرد بلکه زنده اند و همیشه در پیش خداوند روزی می خورد(مگر خداوند این را در قرآن به همه شهدا وعده نداده است) ؟ ...
من با آغوش باز بسوی شهادت می شتابم و از خداوند می خواهم که این جان ناقابل را که عنوان هدیه ای پیش ماست دوباره بپذیرد....
همسرم:
برایم گریه نکن ...از خداوند صبر برایم[برایت] آرزو میکنم... از تو خواهش دارم... و آن این است که در تربیت فرزندانم کوشا و جدی باشی و از آنها مردان والائی بسازی ... تا بتوانند دنباله روی شهدای اسلام باشند .
برادرانم:
مبادا در مرگ سرخم به سرو صورتتان بزنید و با این کارتان دشمنان اسلام را خوشحال گردانید...برایم گریه نکنید... مواظب فرزندانم باشید.
خدانگهدارتان                     "شاهرود کاظمی"