فرازي از وصيت نامه شهيد سيد جواد محمودي: 
من مريض هستم و تويي دوائي درد من حسين جان، من كه از كودكي دلباخته تو بودم حسين جان.
مسئولين محترم اميدوارم كه مسائل وحدت را حفظ كنيد و بين خودشان اختلاف نباشد چون مسئله اصلي امروز جنگ است بيائيد همگي در فكر جنگ باشيم. بيائيد دست در دست هم بدهيم و قبرشش گوشه ابا عبدا... الحسين (ع) را از دست دشمن بشر آزاد سازيم. مردم شهيد پرور ميدانم كه شما در اين عمليات شهداي زيادي را از دست ميدهيد. پدرم و مادرم نمي دانم كه با چه زباني از شما سپاسگزاري كنم. اميدوارم كه خيلي براي زحمت كشيده ايد در خجل و شرمنده هستم كه نتوانستم برايتان كاري انجام دهم مرا حلال كنيد. مادرم وقتي بيادآن محبتهاي شما مي افتم كه چگونه مرا بزرگ كرده ايد. چه سختيها تحمل كرديد اشك در چشمانم جمع ميشود پدرم وقتي آن شبهاي خردسالي ميافتم كه به من نماز و مسائل را مي گفتيد خيلي خوشحال هستم كه چنين پدر و مادري داشتم و اينها همه اش لطف خداست كه منت بر من گذاشت كه بيايم جان ناقابلم را در راهش فدا كنم.
روحش شاد و يادش گرامي باد