وصيت نامه
خدمت خانواده عزيز وگراميم سلام عرض مي نمايم                              
روزگاري مرا صاحب دل وعشق وعاشقي بود ولي اکنون درهاي شادي برويم بسته شده است ومرا به غمهاي دگرگون غرق کرده واکنون پر از حصرت[حسرت] ناکامي در روح جانم شده ومرا در خود رها کرده زندگي بي هدف وپر از تلخ وناکامي دارم من در خود نيستم وبي خود شده ام اينجا روزها بي هدف وتلخ مي گذرد وصعيت[وصيت] اينجانب اين هست که اگر روزي از اينجا رفتم از خداوند متعال مي خواهم که گناهانم را بر من ببخشد ومرا از عذاب وژدان[وجدان] رها سازد درديي از کوهي غم دارم ودر خود مي دوشم[مي جوشم] روزگار خيلي نامروت وبي رحم هست «قدر من را که[کي] بداني که من نباشم» ما آدمها خيلي بي معرفت هستيم ونمي دانيم زندگي چيست وبراي چه به دنيا آمديم و براي چه از اين دنيا مي رويم من اکنون که نامه را مي نويسم ديگر اميدي در خودم نمي بينم وفکر کردم که اگر در ميان شما نبودم اين وصعيت[وصيت] ما را بخواند وبه ياد ما هم باشيد در آخر وصعيت[وصيت] مي خواهم بگويم خانواده عزيزم برادرم مرا ببخشيد اگر ناراحتي از دستم ديده ويا ناراحتش کردم واکنون مي خواهم بگويم که برادرم در زندگيم مرا خيلي راهنمايي کرده واز من خيلي مواظبت کرده وهم بجاي پدر ومادر براي من بوده واز خداوند مي خواهم در تمام مراحل زندگيش خداوند او را حفظ سلامت بکند واز خواهرن[خواهران] عزيزم منونم[ممنونم] که بجاي يک مادر بودند براي ما محبت کردند واز دوستانم مي خواهم که روزي  من در ميانشان نبودم بياد ما باشند واز ما دلگير نباشند که اگر حرفي بد به آنها زده ايم .