وصیت نامه برادر شهیدسید مطلب عدالتی                                           شماره پرونده 72 
پدر ومادر هم اکنون که لباس رزم در تنم است وتفنگ در دوشم وچکمه های خودرا می پوشم که برای جنگ با کفار بعثی آماده شوم وچون هر لحظه ممکن است که تیر دشمن بر من اثابت[اصابت]کند واین دنیا را وداع کنم وخداحافظی ابدی از شما داشته باشم .مقدار از اسرار سینه ام را بر روی کا غذ می آورم که البته حقایقی است که قلبم جاری می شود پدر جان من که در زندگی جز غم وغصه چیزی نصیبم نشد وهمواره نگران وناراحت بودم وهر چند که به زندگی ادامه میدادم وبرای من یک ذرّه ارزش نداشت بنابراین از زندگی خود سیر شده بودم در این موقع بود که با خدای خود استغاثه کردم که بنده را به راه راست هدایت فرماید وبنده را جزءبهترین بندگان خویش قرار دهد.الحمد لله پذیرفته شد جنگ آغاز وخدمت سربازی بنده شروع شد دوره آموزشی را درعجب شیر گذراندم وخیلی ناراحت بودم که خدایا چه موقع بنده را به جبهه اعزام می کنند بعد از اینکه دوره آموزشی تمام شد به تهران افتادم باز هم نگران بودم که چرا جبهه جنگ نصیبم نشد وخوشبختانه بعد از مدتی کوتاهی به جبهه شوش اعزام شدم در این موقع بود که تمام نگرانیهای من فرو ریخت وخود را آماده جنگ کردم وبه آرزوی دیرینه خود رسیدم.مادر جان هر لحظه ممکن است که دیگر نتوانم شما راببینم از دوری همیشگی من یک ذرّه نگران وناراحت نباشید چونکه به یاران الله پیوستم واین بزرگترین افتخاری است برای شما پدر ومادر من .پدر جان از شما شرمنده ام که نتوانستم پندهای شما را به جای آورم .پدر ومادر وخواهران وبرادران من ، خودتان بهتر می دانید که انسان بالاخره بعد از مدتی زندگی کردن این جهان را وداع می کند ولی چه بهتر وچه شیرین تر است که انسان در راه خدا ودر راه اسلام جان خود را از دست بدهد وبه شهیدان اسلام بپیوندد.مادر جان درست است که غم از دست رفتن فرزند برای مادر خیلی مشکل است ولی باز هم تؤکید می کنم که صبر وتحمل داشته باشید وبرای بنده زیاد نگران وناراحت نباشید.
                               سیزدهم تیر ماه سال 60 هجری شمسی   سید مطلب عدالتی