بسمه تعالی
من میمیرم اما مرگ من ، مرگ زندگی من نیست ! مرگ من انتقامی است که زندگی از جعل کننده نام خویش خودش را می  گیرد؟ من میمیرم تا زندگی زیردست و پای مرگ نمیرد . مرگ من عصای  یک زندگی است که نمی خواهد بمیرد . اگر اجازه برای ادامه زندگی بنا به خواسته خود که با چه کسی بقیه عمرم را سپری کنم به من می دادن بسیاری از مسائل حل می شد . من نمی دانم با آنکه خداوند از سرنوشت هر انسانی آگاه است پس چرا او را بوجود می آورد . یک فردی را آنقدر در آسایش  چه از نظر معنوی و چه مادی باشد قرار می دهد. و یک فردی را هم بر عکس آن خلق می کند با این حال خداست که هم قادر و آگاه و تواناست و شاید هم او در خلقت خود هدفی دارد. با این حال رضا  هستم  به خواست او ...دیگر قلم در دستم قرار ندارد و من هم تا حدی از آنچه  را که بر اندیشه و خواستم بود بروی کاغذ آوردم ... زندگی من ، طپش  قلب شوم بود ولی شکسته  ، در لحظات آخر چنین بود ... از آن روز ازل روزم چنین بود       عنان در چنگ عشق آسمان                                  نشاطم شیون باد خزانی ...حیاتم: پیری قبل از جوانی  . سیه زنجیر  فقر تیره بر دست 
اسیر این محیط ظالم پست                                    از آن روز ازل روزم چنین بود
چنین بود ... چنین  هست تا دم مرگ                      توئی . مادر خدا حافظ که مردم               نمی دانم در این لحظات آخر
حلالم می کنی           شیری که خوردم  .خداحافظ  ای خاطرات گذشته کوتاه و اندوه . خداحافظ من رفتم.65/7/20.